CD - 'Miles Away' HOE: maak dit bedrag over op rekeningnummer 3691.59.063 t.n.v. T. van Otterloo (te Amersfoort) onder vermelding van "CD Miles Away". Stuur mij vervolgens een e-mail met daarin duidelijk vermeld uw POSTadres; zodra ik het geld binnen heb, zal ik u de CD toesturen. Alvast vriendelijk dank. De pers over 'Miles Away': ...Vertrouwenwekkend, maar met een bite . Inventieve arrangementen voor de negen musici, door alles heen van die aantrekkelijke saxlijnen waarop het prettig geestelijk wegslenteren is ...(Sjaak Roodenburg in Elsevier) ...Het beoogde doel van zijn repertoire-opbouw ligt voor de hand: Thijs van Otterloo wil muziek maken die qua ritmiek een jongere generatie aanspreekt, maar met een geluid dat ook oudere luisteraars ligt. Laat zijn presentatie wat jongensachtig en charmant-onhandig overkomen, zijn saxofoonspel klinkt helder en hij articuleert opvallend duideljk. In een tijd waarin overdonderend lawaai al te vaak gebrek aan inhoud moet verdoezelen, doet dat behaaglijk aan ... (Lex Lammen in Jazzflits) Zonen van beroemde vaders hebben het altijd moeilijk. Vaak lukt het ze niet om uit de schaduw van pa te treden... Alleen Jezus Christus maakte zelf carrière als zoon van... Componist en arrangeur Rogier van Otterloo was ook zo'n reus met een enorme schaduw... Zijn debuut 'Miles Away' klinkt alsof Thijs sinds 1975 onder de vleugel van pa heeft gewoond en er pas kortgeleden onderuit is gekropen. Het album is namelijk zo anachronistisch dat het een beetje onwerkelijk wordt... Maar is dat erg? Nee! De noodzaak om met de tijd mee te gaan is een overschat fenomeen en doet te vaak onrecht aan puike producten. Zo ook hier, want de composities en arrangementen op Miles Away zijn van zeer hoog niveau, er wordt lekker gespeeld en de productie voelt aan als een warm badje... (Gerben Van Nazareth in Musicmaker) ...Een zeer aanvaardbare plaat... Y.O.U. doet denken aan een Stevie Wonder-compositie uit zijn beste jaren, terwijl Street Scenes ergens in de verte flarden van Dave Brubecks Take Five naar boven haalt. Het is in ieder geval een spannende compositie. Op Once Again geeft Van Otterloo een proeve van bekwaamheid op de sax en dat gaat hem zeer goed af ... enige makke aan het album. Miles Away is met een te academische precisie gemaakt (Di-Lan Sun in FRET Magazine) ...Saxofonist (tenor, alt en sopraan) Thijs van Otterloo heeft met 'Miles Away' een sprekend profiel afgegeven dat getuigd van muzikaliteit en kwaliteit. ...Bij Van Otterloo is ook sprake van diversiteit maar desondanks is er een goede balans. ... 'Miles Away' is een debuut waar je trots op kunt zijn... (Frank Huser in Jazzflits) Het moet niet makkelijk zijn om de jongste zoon van Rogier van Otterloo te zijn. Zeker niet wanneer je zelf in zijn voetsporen treedt. Thijs van Otterloo zal ongetwijfeld met zijn vader en andere muzikale familieleden vergeleken worden, maar het is duidelijk te horen dat het talent voor componeren en musiceren ook bij hem in het bloed zit. Van Otterloo rondde in 1998 in Utrecht zijn conservatoriumopleiding saxofoon en compositie lichte muziek af en is sindsdien met name actief als arrangeur en dirigent voor verscheidene orkesten, waaronder het Luchtmachtorkest en het Metropole Orkest. Pas nu is zijn debuutalbum Miles away uit. Het is een divers album, waarmee hij overtuigt het componeren in de vingers te hebben. Een groot nadeel: het album heeft geen eigen sound en vormt geen geheel. De stukken zijn afzonderlijk best sterk, zeker Thera, Miles Away en Feel It, met Hartog Eysman op zang. Gezamenlijk sluit het qua stijlen en sfeer echter niet op elkaar aan. Daarnaast zijn de invloeden van Van Otterloo soms wel erg duidelijk aanwezig. Zo hebben Y.O.U. en Once Again een hoog Sanborn en Stevie Wonder gehalte en ademt Thera veel Zawinul invloeden uit. Op zich niets mis mee, maar de orkestrale arrangementen kennen een veel meer eigen geluid en dat klinkt een stuk spannender en eigenzinniger. Ook is er nogal een verschil qua speelstijl tussen de alt- en sopraansax. Laatstgenoemde overtuigt meer en is minder gladjes. Thijs van Otterloo heeft absoluut kwaliteit in huis, nu hopen dat zijn volgende project dat in zijn repertoirekeuze meer benadrukt. (Angelique van Os in JAZZ Magazine) ... het Neos Brass Ensemble, het Thijs van Otterloo Kwintet aangevuld met vijf blazers, , en als klapper het nieuwe Focus van Thijs van Leer, , voor de duidelijkheid Focus (New Skin) genoemd. De oude Thijs heeft de naam, maar de jonge Thijs beschikt over meer passie, en dat maakt zijn optreden aanzienlijk spannender. Van Otterloo, ja inderdaad, de zoon van Rogier, en de kleinzoon van Willem, speelde veel van zijn in mei uitgekomen CD Miles Away, onder andere het fraaie Metropolitan, een kennelijke hommage aan zijn vader. Opvallend is het spel met ritmes en maatsoorten die de nummers bite geven, en de sterke kort knetterende accenten van de blazerssectie in keurige grijze broeken. In The Name Of Jazz zet de toon, mooi is ook Street Scenes, waarin vooral gitarist Erik Rutjes inventief soleert. Bij ontstentenis van de zanger zingt Van Otterloo het "beruchte" Y.O.U. zelf, maar op sax is hij indrukwekkender. Licht en lyrisch, sterk in mooie melodieën, zoals in Waltz For Billy, en speels, bijna brutaal in zijn ritme (Susanne Lammers, Leidsch Dagblad, concertverslag Thijs van Otterloo Super Band op het Rapenburg Concert, 31 augustus 2007)
|
